Mijn Geweldige Broer

     

                            


21 Augustus 1961 ... 5 September 1991.
 

Stukje uit het dagboek van Dana.

 
21 augustus 1991
 
Vandaag hebben we je 30e verjaardag gevierd, we zijn naar je mooie boerderijtje in Appeltern gereden
En hebben een heerlijke dag gehad,het zonnetje scheen en we hebben lekker buiten in de tuin gezeten.
Je was zo trots op je nieuwe huis en je nieuwe auto..
Savonds toen we weggingen had ik een onbestemd gevoel,ik kon er niks mee en jij stond in de deuropening
Ons uit te zwaaien...dag zus...dag broer...
 
5 september 1991
 
Ik word smorgens wakker en Aad is al naar kantoor, ik hoef smiddags pas te werken in de koffieshop.
Lekker bakkie koffie en ik ga aan de keukentafel de Libelle lezen.
De telefoon gaat, het is mijn moeder en ze klinkt paniekerig: Dana Peter heeft een autoongeluk gehad en ligt in het ziekenhuis, kun je komen dan gaan we richting Nijmegen.
Mijn hart staat stil...ik weet het eigenlijk al....in paniek ren ik rond om kleding bij elkaar te rapen,trek 2 verschillende gympjes aan en bel een taxi en Aad, net als ik naar buiten loop komt hij aanscheuren en ik stap in...
Mijn hart bonkt in mijn keel dat kleine stukje rijden naar mijn ouders.
Ik doe de voordeur open en zie 2 agenten staan, mijn moeder stort in voor mijn ogen en gilt: Peter is dood!!!
Ik zie mijn vader verdwaasd rondlopen en ik kan alleen maar schor gillen: Neej!!!
De agenten vertellen wat er gebeurd is...rond 05.00 snachts ben je met 220 km per uur tegen een vrachtwagen aangeklapt en over de kop geslagen, je was op slag dood.
We moeten naar het ziekenhuis om je te identificeren...onderweg ernaartoe hoop ik en bid ik dat het iemand anders is (erg he?)
We komen aan en 2 familieleden moeten Peter zien en vaststellen dat hij het is...mijn vader en Aad doen dat en wij staan versuft te wachten...ze komen terug...mijn vader lijkbleek en Aad geschokt.
Fuck het is echt waar...ik wil hem zien maar dat wordt afgeraden,hij is er erg aan toe...we moeten wachten op de begrafenisondernemer, die zegt ons dat hij Peter een keer kan opknappen om afscheid te nemen en daarna adviseert hij ons om de  kist te sluiten...
Dat waren we toch al van plan,want je was zo ijdel...dat aapies kijken willen we je niet aandoen.
Smiddags rijden we naar je huisje en de hondjes en katten staan ons kwispelend op te wachten...het baasje komt niet meer terug jongens...ik wist niet dat een mens zoveel tranen had...ik ben ook een soort van verdoofd...wattenbollen in mijn hoofd en ik kan niet normaal nadenken..ik bel mijn baas en vraag of ik een dag vrij kan krijgen...
Savonds kunnen we eindelijk naar je toe...ik ga alleen de rouwkamer in en het is zooo raar..je ligt daar en het is net alsof je elk moment kan roepen: beeeh geintjuh!!!
Je voelt koud aan en je haar zit gek,ohoh even goed doen want dat zou je erg vinden.
Nu moet ik afscheid nemen,maar zo voelt het niet....ik geloof het niet,maar het is toch echt echt waar.
Ik geef je een kus en zeg dat ik onwijs veel van je hou.
 
De weken na je dood zijn raar en fuzzy....de crematie is groots en mooi en zoveel mensen komen jou de laatste eer bewijzen...ik heb niemand gezien..ik kan bij God niet vertellen wie er geweest zijn alleen dat het er erg veel waren..
We slepen ons door de weken heen..je huis moet leeggeruimd worden en je beestjes krijgen nieuw onderdak, de katten bij vrienden, een hond bij een andere vriend en wij nemen Husky...Husky je allesje  wordt 18 jaar!!!
De maanden gaan voorbij en het leven gaat door..pappa en mamma zijn in een klap tien jaar ouder geworden en ik probeer zo goed en zo kwaad verder te gaan.ik moet wel...ik mis je..ontzettend..
 
4 februari 1997
 
Ik beval van een kerngezonde zoon..Kristan Peter....het zonnetje gaat weer schijnen...ook voor mamma en pappa..het verdriet blijft en wordt iets minder maar het missen wordt erger...waarom kon je je neefje nu niet bewonderen ( of zie je hem vanaf je ster?)
 
Oudjaarsavond 1999
 
We gaan een nieuwe eeuw in zonder jou! We hebben gelukkig wel je muziek als mooie nalatenschap en ik denk vaak dat als je nog had geleefd jij de nieuwe Tiesto zou zijn geweest...je was zo succesvol...je ging recht naar de top!!!
Ik word 30 jaar oud zo,n raar idee..even oud als jij...ik gooi mijn leven om..ik ben diep ongelukkig in mijn relatie en kap ermee...ik leer Ronald kennen mijn ware liefde...samen krijgen we nog 2 kids Dani en Senna en weer heb ik verdriet..( kun je ze zien? Ben je trots op me?)
Ik krijg een droom en in die droom loop ik door een stadje in Griekenland, jij komt de hoek om gelopen..ik scheld je verrot: Waarom heb je niks gezegd? Waarom heb je geen afscheid genomen?
Jij glimlacht en zegt: Het is goed...sinds die droom voel ik me beter...tuurlijk blijft het pijn doen....maar eens zien we elkaar weer..
 
28 augustus 2006
 
Ik ga weer trouwen..lekker simpel en na afloop gaan we samen naar een hotel, we zitten in de auto en rijden de parkeerplaats op van het hotel en *dancing Queen* van Abba knalt door de speakers...( die had ik uitgezocht voor je crematie) en ik begin te huilen...je bent er toch even bij!!!
 
5 september 2006
 
15 jaar geleden alweer....het lijkt gister...ik mis je zo Peter en je onmiskenbare Dag zussss als je binnenkwam...
Waak je over mij en mijn kindjes...en ik hou je herrinering levend bij mijn 3 kuikentjes en laat ze jouw muziek horen als ze dat willen later.
Donderdag zit ik bij een Tribute voor Hithouse op Radio Way fm. Ze draaien dan de hele avond jouw hits en remixen en ik zal vol trots over je vertellen....mijn geweldige broer!!
 
Ik hou van je!!
 
Je zusje Dana


          


Helen Slaghuis....